زندگانی شیخ ، سراسر آکنده از معنویات و کرامات است و خاطرات فراوان دوستان و شاگردان و معاصران شیخ از گفتارهای آموزنده و کردارها سازنده او ، هر یک حاکی از ایمان و معرفت و خداشناسی و خودسازی اوست. اگر خواسته باشیم سرچشمه همه این فضیلتها را در یک نکته بجوییم، ناگریزیم که سراغ آن را  در ایمان و خداباوری شیخ بگیریم. از همان زمان که شیخ، چشم بر فریبکاریهای دنیا بست و روی از آن برگرداند، نیتی جز تقرب به خداوند و کسب رضای الهی نداشت. هر گاه شیخ از آن نقطه عطف زندگانی خود یاد می کرد، می فرمود: من که استاد نداشتم، ولی گفتم: خدایا! این را برای رضایت خودت ترک می کنم و از آن چشم می پوشم، تو هم مرا برای خودت درست کن ؛ و با ذکر همین نکته دیگران را به پرهیز از خودخواهی فرا می خواند و  می فرمود: شما برای خدا قیام کنید، خدا راهنمایی تان می کند. اگر مواظب دلتان باشید و غیرخدا را در آن راه ندهید، چیزی را می بینید که دیگران نمی بینند و چیزی را می شنوید که دیگران نمی شنوند. اگر برای خدا کار کنید، چشم باطن شما باز می شود، کارتان باید برای خدا باشد، نه برای این که چیزی بشوید؛ من کان الله ، کان الله له . هر کس وجود خود را سراسر از آن خدا بداند و برای خدا کار کند، خدا هم برای اوست .